Ένα αστέρι

Ένα αστέρι

Τ' αστέρι μου όταν κρύβουνε

δυο σύννεφα βαριά

ας γίνεται αστρόσκονη

μες στης βροχής τις στάλες

Της Άνοιξης τα πρωινά

στων φύλλων πάνω τη δροσιά

το τρεμοφώτισμά του

κι η ανάκλασή του στα νερά

τα καλοκαίρια τα καυτά

να λαμπυρίζει

Μα κάθε βράδυ έναστρο

στης κάμαράς σου τον Νοτιά

το μόνο ακίνητο 

το πιο λαμπρό

έξω απ' το παραθύρι

θα είναι εκεί να σε κοιτά

να σε προσέχει ν' αγρυπνά

γιατί στη Γη του έδωσες

και σου χρωστά χατήρι

Ενδόριστος 2012

Πεπρωμένο

Πεπρωμένο

Τι είν' αυτό που σε τσακίζει

που ορθοστάτες πριονίζει

κι όλεθρο προοιωνίζει

Εκεί στην έξοδο διαφυγής 

στο μονοπάτι που τράβηξες να τ' αποφύγεις

θα συναντάς πάντα το πεπρωμένο

Βρε βαρεμένο...

Ενδόριστος 2012

Οξύμωρος

Οξύμωρος

Ψυχή κρυμμένη πίσω από κρίμα κι από ζήτω
να αφουγκραστούν αναζητούσε οι γύρω
και να γνωρίζουν της σιωπής τη γλώσσα
Με κάλεσε στον ώμο της να γείρω
να κλάψουμε μαζί τα τόσα
τα όσα μας πληγώνουν για όσα θυσιαζόμαστε

Κι οι δυο χιτώνα δεύτερο με αγάπη μοιραζόμαστε
μα αυτούς που αγαπήσαμε πάψαμε να νοιαζόμαστε
Έτσι μ' αγάπη πάλι
ακόμα έναν ράψαμε χωρίς να χρειαζόμαστε
Και τότε κλαψαμε μαζί στ' αλήθεια
γιατί δε νιώσαμε ποτέ πόσο πολύ φοβόμαστε

Ενδόριστος 7/10/2012  

Αυγή

Αυγή

Δάκρυ του Μάη Φθινόπωρο
και πάλι καλοκαίρι
στης χώρας μου τα μέρη
που ο ήλιος δεν ξεχνά

Μα όλα τα οράματα θολά
στην καταχνιά την ομιχλώδη
Ένστικτα ζώου θηριώδη
παθογενώς γεννοβολά

Κι ανάσα κοφτή
Αγκιστρωμένη στο διάφραγμα
Ανίκανη πνευμόνια να γεμίσει
να βγει κραυγή

Γιατί έχει αλλάξει η Αυγή
κι εσένα δε σε νοιάζει
αν είν' ναζί
αφού δε ζει
η ανάγκη να 'μαστε μαζί

Κι ούτε ουρλιαχτό ούτε ψίθυρος

Ενδόριστος 2012

Μαβί φιλί

Μαβί φιλί

Πύκνωσαν σύννεφα βαριά και έκρυψαν τα άστρα
από τ' Αυγούστου τη βραδιά των ηδονών στο Ημεροβίγλι
Τις προσευχές μας θάψαμε βαθιά μέσα στη γλάστρα
με όρκους που την πότιζες
και τα φιλιά χρωμάτιζαν μαβί το βουκαμβίλι

Πένθιμο των ανθών χαμόγελο

Μ' όλα τα φύλλα καταγής σταλάζει κι ένα δάκρυ
στ' ασβέστη που ξεθώριασε στου μπαλκονιού την άκρη
εκείνου που τα πρωινά λουζόμασταν στον ήλιο
Ουράνια θλίψη που κλαδί ξερό καλεί να κάνει φίλο

Όμως του θλιβερού ουρανού οι σταγόνες σαν ποτίζουν
των λουλουδιών μας το μαβί είναι ξανά π' ανθίζουν
και οι ευχές που νότισαν στη γλάστρα όταν φυτρώσουν
μια ακόμα άνοιξη μπροστά θα ξαναμεγαλώσουν

Ενδόριστος 15/9/2012

Μοναστηράκι

Μοναστηράκι

Το τσόκαρο τ' αριστερό και μια δεξιά γόβα λαμέ
στο τέρμα της Αδριανού πάνω σε ύφασμα λιλά
παρέα κάνουνε τα δυο σε γερασμένο ναργιλέ
που του 'χε σπάσει θεριακλής πριν από χρόνια τον λουλά

Θησείο και Μοναστηράκι τα πρωινά της Κυριακής
πιασμένοι οι δυο απ το χεράκι πες μου τι ψάχνουμε οι τρεις
Μια λάμπα μπρούντζο κι οπαλίνα παζάρι από το γιουσουρούμ
άδεια η μπουζιέρα στην κουζίνα ας είναι θερμό το λιβινγκρούμ

Και ένα μπρίκι μπακιρένιο να βάζεις πάνω στη γκαζιέρα
όταν κοχλάζει το φασκόμηλο το άρωμά του στον αέρα
κάτι από την παλιά Αθήνα
Να θυμηθείς τα χρόνια εκείνα

Να προτιμήσεις μια τσαγιέρα τα κρύα βράδια αν μας ζητήσεις
στην ξεφτισμένη πορσελάνη να μοιραστούμε αναμνήσεις

Ένα δοχείο για τα άνθη εγώ θα πάρω από αχάτη
τα κόκκινα τριαντάφυλλα να δείχνουν πιο όμορφα στο μάτι
Κι αυτό το ροδαλό το μόνο
που πόθησα να το μυρίσω
γονυπετής θα το φροντίσω
στο βάζο που ξεχνάς τον πόνο
Εκεί που σμίγουν οι μηροί σου

Ενδόριστος 13/9/2012

Ψάχνω μια λέξη

Ψάχνω μια λέξη

Κραυγή να είναι του αγαθού

και γέλιο του θλιμμένου

το δάκρυ του αισιόδοξου

απανεμιά του αδικημένου

Ψάχνω μια λέξη εύκολη

μακρυά από κάθε ιδέα

απλά να είναι γαλήνια

σε κάθε ψυχή αναγκαία

Λέξη γυρεύω χρηστική

δροσιά μες στο λιοπύρι

στον τοίχο μας καλοριφέρ

σε κάθε στίχο μπαλαντέρ

χορός στο πανηγύρι

Μια λέξη που έχει μέσα της μια τέτοια μελωδία

που είναι τραγούδι των παιδιών

στη γειτονιά αρμονία

και στα περβάζια των σπιτιών 

η μάζωξη όλων των πουλιών

Βρήκα μια λέξη

Μόνη 

άλλη δεν μένει

που όλα αυτά μαζί σημαίνει

κι όλος ο κόσμος

στο στόμα την έχει

και στο κεφάλι

Μα σ' όποιον είπα 

απ' την καρδία αυτή τη φορά 

πες την πάλι

να κρύψει θέλησε το χαμόγελο 

αυτό του φόβου

το ειρωνικό

Γύρισε από την άλλη

Ενδόριστος 8/9/2012

Σεπτέμβρης

Σεπτέμβρης

Ονειρεύτηκα πάλι τον πατέρα πως έχασα
κι ότι έπιανα μέσα στο παιδικό μου το χέρι
κερί που έλιωνε και στο πάτωμα έρεε
και το δάκρυ μαζί του ένα γινόταν

Στο επίμονο αυτό κάθε νύχτας το όνειρο
που το είδα ξανά πάλι τούτο το βράδυ
ξένος ο χώρος
χαμένος στη δική μου τη στέγη
ονειρεύτηκα πως ήμουνα μόνος

Περισσότερο όμως με τρομάζει που ξύπνησα
κι όχι μόνος
δες κι εσύ
πιο νωρίς τέλειωσε φέτος ο Αύγουστος
Πελιδνή γύρω η φύση
κοίτα πώς χλόμιασε
το παλιό πια δεν είναι μαζί μας

Της Ευρώπης του νότου η ματιά πώς υγραίνεται...
Ξέρεις μάνα καμιά
για το σπλάχνο της ν' αρμέγει ελπίδες;
Περιμένω κι εγώ μαζί μ' όλους την άνοιξη
κι ας γνωρίζω πως θα αργήσει ν' ανθίσει

Ενδόριστος 6/9/2012

Η Πολυάννα

Η Πολυάννα

Πείναγε

και δίψαγε ο γέρος αρκουδιάρης

Τη συντροφιά του στη ζωή καιρό την είχε χάσει

Το ντέφι της μονάχα απόμεινε

κι αυτό στο πεζοδρόμιο αδειανό

δυο εικοσάλεπτα μόνο και γύρω γόπες από τσιγάρα

Τι να σου κάνουν δυο εικοσάλεπτα...

Τα απογεύματα του Φλεβάρη είναι πάντα πεινασμένα

Τι να του κάνει κι ο ποιητής

που γονάτισε ενδεής κι αυτός δίπλα του

και βάλθηκε να του διαβάζει στίχους

Θαρρείς γεμίζει το στομάχι 

από τον ήλιο που κουρελιάζει τα σύννεφα...

Πέρασε μετά κι ο παπά Γρηγόρης

Πέρνα αύριο απ' το φιλόπτωχο βρε χριστιανέ

του είπε

Θα το κανόνιζα σήμερα μα τρέχω για τρισάγια

στο κοιμητήριο

Της ενορίας δεν είσαι;

Ααα του Αγίου Νικολάου

καλά θα μιλήσω στον πάτερα Ιερόθεο

άγιος άνθρωπος

Στις σκάλες της πρόνοιας

συνάντησε την καλοφροντισμένη διευθύντρια

που προσπαθούσε να ισορροπήσει τα εκατόν τόσα κιλά

πάνω σε δυο δυστυχισμένες γόβες που αγκομαχούσαν

Κλείδωνε

Μόλις κλείσαμε

είπε

Να μην παιδεύεσαι

Μια φορολογική ενημερότητα μονάχα θέλω

και την ταυτότητα

Όλα τα άλλα είναι δικιά μας δουλειά

Όλα καλά θα πάνε

Πραγματικά αληθινό και γλυκό το χαμόγελό της

Αυτό το βράδυ του Φλεβάρη ήταν πολύ πεινασμένο

Δεν πρόσεξε το κόκκινο φως στην εξώπορτα

όρμησε μέσα έτοιμος να διπλωθεί στο πάτωμα

Η μεσήλικη κυρά κατάλαβε πως δεν ήταν πελάτης

Φωφώ τι κάνουμε τώρα;

Βάλτου να φάει μωρή

έχουνε μείνει φακές απ' το μεσημέρι

και κράτησέ τον 

μπορεί να έχει ανάγκη κι από παράδες

Πάω να ξεπετάξω τον μαλάκα στο τέσσερα κι έρχομαι...

Ενδόριστος 4/9/2012

Αποσυνάγωγος

Αποσυνάγωγος

Από μικρός ανάγωγος
μόνιμα αντιρρησίας
πάντα αποσυνάγωγος και πνεύμα αντιλογίας
αντί να μείνω ευλαβικός σε κάποια εκκλησία
τους ιερείς είδα έμπορους σε μαγαζί γωνία

Αργότερα πια έφηβος μ' αυτή τη λίγη κρίση
ότι στις φλέβες χώνεται μέχρι να έρθει η δύση
ιδέες και πολιτικές
τσιτάτα που γοητεύουν
κόμματα
ομάδες και πανό
λάβαρα που χορεύουν
σπόρους που όταν σπέρνονται όλοι πετάνε φύτρο
στον κάθε σοφό αντίπαλος πέρασα από φίλτρο

Τώρα που λέω ωρίμασα τη λογική θα σβήσεις
ψέμα κι αλήθεια αχταρμάς
μονάχα οι αισθήσεις
Τη μια στα ουράνια με πετάς και νιώθω μεθυσμένος
κι άλλοτε στις κουρτίνες σου
σαν χρήστης εθισμένος
με αλυσίδες και σκοινιά στη σάρκα σου δεμένος
φωτιά να βάλω είμαι ικανός
αφού είμαι τελειωμένος

Ενδόριστος 3/9/2012

Κάθε βραδιά

Κάθε βραδιά

Την είδε που κοιμότανε βαθιά
Με την ανάσα της αργή
λουσμένη απ' το φεγγάρι
και οι θηλές της οι σκληρές
σημαία σήκωναν τ' αχνό σεντόνι
Και η λαγνεία πόθο άναψε
Φλόγα
που έκαψε τα σωθικά του
κι ο πρώτος της ο στεναγμός
πυρκαγιάς
ο δόλιος
συνδαυλισμός πως ήταν πίστεψε
Μα κιότεψε να την ξυπνήσει

Κι αναρριχήθηκε ο ορειβάτης
ο άκρατος
σε κάθε σπιθαμή από κορφές
χαράδρες και πλαγιές
Και τ' άνθια μύρισε
και στις πηγές τις δροσερές ξαπόστασε
και στα λευκά τα χιόνια κουτρουβάλησε
Και κάθε δρασκελιά πάνω στο χάρτη της
χαρά της έδινε ένιωθε
Μα δεν την ξύπνησε

Κι όταν απόκαμε
εξαντλημένος μα ευτυχής δίπλα της ξάπλωσε
Στο στόμα η γεύση
τ' αρώματά της που τον πλημμύριζαν
Κι ήτανε να τον πάρει κι αυτόν ο ύπνος

-Τι κάνεις εδώ;
-Για δε με ξύπνησες;
Έντρομη φώναξε η Αγάπη
πλάι της σαν τον είδε
ένα με τα σεντόνια της τα ιδρωμένα

Κι έκλαψε πικρά τότε ο Έρωτας
που σαν κατάλαβε
πως γέρασε και χρόνια τώρα
κάθε βραδιά
μονάχος του χτυπιόταν πάνω της
μα ντρέπονταν να την ξυπνήσει

Ενδόριστος 26/8/2012

Εμείς εκεί

Εμείς εκεί

Κι εσύ εκεί

Στης αμμουδιάς τα ίχνη των πελμάτων

που αχνοφαίνονται ξανά

με την αόρατη τη σμίλη 

να διαγράφονται σιγά σιγά

του κάθε παφλασμού σου

Ταινία παιγμένη ανάποδα θαρρείς

και ξεπροβάλλεις

Κι εγώ εκεί

ρεμβάζοντας

με το μισό κορμί στη δροσερή σου βάπτιση

κι άλλο μισό καμένο 

απ' των μαλλιών σου τις ακτίνες τις ξανθές

και βυθισμένα τα δυο δάχτυλα

μέσα στην άμμο την υγρή

σκαλίζοντας

αναζητώντας της ηδονής σου τους χυμούς

με κάθε κύμα σου να νιώθω τους σπασμούς

Εμείς εκεί

...Θάλασσα

Ενδόριστος 17/8/2012

Σαν πάψεις να μ' ακούς

Σαν πάψεις να μ' ακούς

Λευκά σεντόνια των ονείρων ξέσκισαν

και του κελιού τις ατσαλένιες μπάρες

σαν χαραγμένες σε χαρτί γραμμές αγνόησαν.

Κι έσπαγαν μια μια τις αλυσίδες

και τα σημεία στίξης

που σφαλισμένες κράταγαν στους στίχους.

Για χρόνια δουλεμένες 

με κόκκινα λάβαρα

κι επαναστάσεις

κι έρωτες.

Τραγουδισμένες από φωνές εξαίσιες.

Στο κλάμα λουσμένες.

Με κάθε χρώμα που η ψυχή μπορεί να πάρει

ή το μελάνι

καλλωπισμένες.

Κι ενώ περίμενες

στάση να κάνουν

και ν' απαιτήσουν

μανιφέστα ίσως να στήσουν

αφού το γνώριζαν αυτό καλά

φτερά έβγαλαν

και πέταξαν ψηλά...

Κι αγγίξανε τον ουρανό

ίσα μ' εκεί που 'παψαν πια να φαίνονται

χαμένες μέσ' στα σύννεφα.

Σμήνος τα χελιδόνια του Οκτώβρη

που πάει στα μέρη του που νοσταλγεί...

Και μοναχά το βουητό τους άκουγε κανείς

και πλέον δεν τις καταλάβαινε.

Γιατί ήσαν λεύτερες... Οι λέξεις.

Ενδόριστος 4/8/2012

Το στήθος και το ήθος

Το στήθος και το ήθος

Τις ξηλωμένες
απ' το πουλόβερ το παλιό
αυτές τις λίγες κατσαρές κλωστές
τις τυλιγμένες σε κουβάρι
δυο κάλτσες πλέξε...
Αξία έχουν περισσή
στα πόδια τα γυμνά φτωχού
απ' όλα τα μεταξωτά σου υφάδια.

Κι οι πέτρες όλες καταγής
σιμά ή μια στην άλλη
ταιριαγμένες
τοίχο να χτίσουνε μπορούν
που μόνο του άστεγου η ανάγκη θα εκτιμήσει.
Γιατί έχει αξία το υλικό
όχι που μάταια χρόνια τώρα το ζυγιάζεις
μα αν τη χρήση του μπορείς ν'αντιληφθείς
κι όταν στο χέρι σου το πιάνεις το διαβάζεις.

Όπως το στίχο με τις λέξεις τις απλές
και τις απέριττες
πιότερη ανάγκη και δίψα έχουν
κάποιοι που στην ανάγνωση κομπιάζουν
πιο εύκολο ν' ακούσουν της καρδιάς φωνές
αυτοί κι αυτές
που η αλήθεια της ζωής
τους δίδαξε να προσδοκούν
πάντα εισπράττοντας λιγότερα
απ όσα οι γύρω μας τους τάζουν

Κι εσύ μικρή μου
μόνη σου εσύ
αν την αξία του μαστού σου εκτιμήσεις
όργανο ακριβείας μάθε πως είναι
για να δεις...
Την ώρα που ο πόθος τα κορμιά αναριγά
σαν το κρατώ
αν πράγματι αισθάνομαι πηγή πως είσαι
για το άδολο γάλα που ζητώ...

Ενδόριστος 2/8/2012

Ημιτελές

Ημιτελές

Ξεχασμένα στων δρόμων τους τοίχους συνθήματα
οι αιμάτινες όμως παραμένουν σταγόνες
απ' το κόκκινο χρώμα σ' ένα ρείθρο που στάλαξαν
κι ας περάσαν δεκάδες χειμώνες

Την οσμή της φωτιάς στις πλατείες που καίγονταν
μες στις μνήμες μας σκέπασαν τα δακρυγόνα
Της ανήσυχης εκείνης βραδιάς όλο τ' άρωμα
δίπλα σε ίασμο αργότερα, ιδρωμένο αγκάλιασμα
σα να ήμασταν σε πάλης αγώνα

Με φιλιά που είχαν γλύκα και κάπνας επίγευση
ξαναμμένοι από πάθος τα νύχια μας βγάζαμε
στα κορμιά μας τα έφηβα την ορμή μας ξεσπάζαμε
που θαρρούσαν το σύστημα είχαν αλλάξει

Ξεχασμένα κι αυτά τα σταλμένα μηνύματα
που τον πόθο συντήρησαν όταν λείπαν τα ναύλα
Πάντα μ' εύκολα λόγια αγάπης τ' αρχίζαμε
κι όσα λίγα απ' αυτά στο μυαλό μας αφήσαμε
καταλήγανε όλα με ίδια λέξη... την καύλα

Ενδόριστος 2012