Τυρβώδης ροή

Τυρβώδης ροή

Έτοιμος, το βήμα το μεγάλο να κάνεις
Καλά το γνωρίζεις μικρά δε μπορείς
Αν αντέχουν ζυγιάζεις στο ποτάμι οι πέτρες
στην τυρβώδη ροή του ξαφνικά πριν βρεθείς

Δε σου φτάνει το θάρρος μονάχα κι η ελπίδα
Στη ζωή πόσα σου ‘μαθαν της αγάπης οι μόχθοι
Κι όλοι γύρω σου άκριτα, σου φωνάζουνε πήδα
βολεμένοι στο λίγο, καρφωμένοι στην όχθη

Ενδόριστος 2013

Στάση λεωφορείου

Στάση λεωφορείου

Αγάπη αφτιασίδωτη
με ένστικτο πρωτόγονο
σε ένα σεντόνι βρώμικο
πίσω από τζάμια θολερά
τα ερωτικά μας μυστικά
κρυμμένα σαν από ντροπή
του πιο φτηνού πορνείου

Ταξίδι που δεν τέλειωσε
σ' αυτά τα λίγα κυβικά
σε κάμαρα ανήλιαγη
κάθυγρου υπογείου

Σαν ότι μας απέμεινε
να μας θυμίζουν τώρα πια
τρεις λέξεις χαραγμένες
σε στάση λεωφορείου

Ενδόριστος 2013

Το ναι και το όχι

Tο ναι και το όχι

Κάμποσες μέρες πέρασαν σιωπής
που άκουγα και έβλεπα
κι ενώ δε μίλησα
τα πάντα πρόσεχα
Ο ένας τον άλλονε να βρίζει
και να χλευάζει
Υπερηφάνεια ή στάση ευθύνης
αξιοπρέπεια ή προδοσία
Το ναι και το όχι
σωστό ή λάθος...

Όλοι σοφοί
μα όλοι φοβισμένοι
όλοι θρασείς
και όλοι τρομαγμένοι
Για να μη χάσουν τελικά
όλοι θωρακισμένοι
Κανείς να δεις δε σκέφτηκε
ελεύθερος πως είσαι μόνο
αν τα πάντα να χάσεις
δε φοβάσαι...

Ενδόριστος 21/3/2013

Εκεί στους αμμόλοφους

Εκεί στους αμμόλοφους

Εκεί στους αμμόλοφους
που όλοι θαρρούν ζωή πως δεν υπάρχει
το κάθε τι αν δεις αέναα κινείται
Είναι η διάθλαση θα πεις του ορίζοντα κι η κάψα της ερήμου
Μα εκεί στους αμμόλοφους
της γης ο τελευταίος κόκκος ταξίδια κάνει απέραντα
στον άνεμο τη μέρα

Και τη νυχτιά
εκεί στους αμμόλοφους
όταν κοιτάζεις με τις ώρες τον ουρανό
γιατί άλλο να δεις δεν έχεις
κι έτσι το βλέμμα σου αλλού δε στρέφεις
μέσα στην αίσθηση της μοναξιάς που σε κυκλώνει
των αστεριών τη βιαστική πορεία να θαυμάσεις
σ' αυτόν τον άγνωστο ουρανό

Μη προσπαθήσεις να καταλάβεις νόημα
απ' το σκοτάδι που αδιαφορεί για σένα
εκεί στους αμμόλοφους
γιατί δε νοιάζεται γι αυτή τη μίζερη ζωή σου
Με τη σοφία του
με τη σιωπή του
γνωρίζει πως τα πάντα έχουν έναν απελπισμένο
μοναχικό προορισμό

Εκεί στους αμμόλοφους
σαν ξημερώσει
με το χάραμα ξεκίνα πριν πιάσει η ζέστη
Χαμογέλα στους βεδουίνους που θα τύχουν στο δρόμο
Είναι διαβάτες
Συνέχισε δίχως να ψάχνεις συνοδοιπόρους
Δεν είναι πως δεν έχετε κοινό προορισμό
Είναι πως εκεί στους αμμόλοφους
ο καθ' ένας μας έχει δικό του βηματισμό

Ενδόριστος 2013

Παιδικός φίλος

Παιδικός φίλος

Δίπλα στην πέτρινη τη μάντρα
κάπου στο λόφο του Τσακού
απ' το παλιό το ξυλουργείο
που είχε ο πατέρας του Κοντού
μες στα νωπά τα ροκανίδια
δυο ξύλα ψάχνεις όλα κι όλα
και σου ήταν αρκετά Νικόλα
Μα ήρθα εγώ πριν από σένα
Βρήκα τα πιο όμορφα κομμένα

Αλλά δε θύμωσες...

Με κάποιες σκουριασμένες πρόκες
και δυο κοτρόνες για σφυριά
αυτά τα ξύλινα ρετάλια
γίναν τα πρώτα μας σπαθιά
Έτσι οι δυο συμμαθητές
των χρόνων του δημοτικού
γένηκαν συμπολεμιστές
μέσα στο διάβα του καιρού
Κι άλλοτε ανταγωνιστές

Όμως δε θύμωνες...

Είχες μια μπάλα το θυμάμαι
Παίζαμε στη μεγάλη αλάνα
πίσω απ' το Σινέ Αβάνα
Στο τέρμα ήτανε ο Ζώμας
επίθεση ο Πενταράκης
Θέλησα μόνο να σε φτάσω
Τι έγινε θα σε γελάσω
Κάτω στο χώμα ο Νικολάκης
σκισμένο τζιν πόδι γδαρμένο

Πάλι δεν θύμωσες...

Όταν μεγάλωσαν τ' αγόρια
αφού είχαν μείνει χρόνια χώρια
ξαναβρεθήκανε
σοβαρευτήκανε
Μα ήρθαν φορές
στο πέλαγο ξεμείναν τρομαγμένοι
ντίζα σε ταχύπλοο σπασμένη
Κι άλλες πολλές
Κάποιες που ήταν της στιγμής
που ο ένας έστησε τον άλλονε στο Tease

Μα ο Νικολής δε θύμωνε...

Και ήρθε το Τώρα
Νίκο
Κι ενώ το ξέρεις
περιθώρια δεν έχεις
ούτε κι εγώ
ούτε κι εσύ
Είναι το γιατρείο
ξέρω
και το ενοίκιο
και είσαι ιδιώτης
κι η εφορία
κι ο Παναγιώτης
Κι έτσι μας μένει μια Παρασκευή
για ένα ποτό
να κουβεντιάζουμε το τι συμβαίνει
Χωρίς ελπίδα
Σ' ένα μαγκάλι γύρω
με δηλητήριο
με φλόγα σβησμένη
Ζωντανοί νεκροί

Και δε θυμώνουμε Νίκο...

Ενδόριστος 4/3/2013

Μονοξείδιο

Μονοξείδιο

Σε είδα λεχώνα σ' ασπρισμένο δωμάτιο
με το κλάμα του γιου ν' ανασαίνεις
Τα χρόνια κυλούσαν με ένα μόνο γραμμάτιο
το μονάκριβο σπλάχνο αυτό ν' ανασταίνεις

Της ζωή σου αγώνας το βλαστάρι που φύτρωσε
όλα γύρω χειμώνας και προσμένεις ν'ανθίσει
Ροδαμίζει κι ανθεί και νομίζεις σε λύτρωσε
Ο αγρός που όλοι σπείραμε ολάκερος έχει πενθήσει

Είναι η γη μας η άγονη που τ' ατροφεί
είναι κι εμείς που τα προσφέρουμε στη γη τροφή
Χέρια ψηλά προφέσορες σοφοί
και πάλι τεκνοκτόνοι μπρος στην καταστροφή

Κλάψαμε όλοι και φωνάξαμε ντροπή
ήταν παιδιά αυτά κι εμείς μεγάλοι
μα δεν τολμήσαμε και πάλι ανατροπή
τα όνειρα τους πνίξαμε σ ένα μαγκάλι

Ενδόριστος 1/3/1013

Άγραφη σελίδα

Άγραφη σελίδα

Ζητούσε χάδια στο λευκό κορμί της
μια άγραφη σελίδα
Την πόθησα κι εγώ
Κι είπε να γράψω πάνω της
το πιο όμορφό μου ποίημα
Το θέλησα κι εγώ

Πάθος πολύ
Η ανάσα βαραίνει
Χέρια ιδρωμένα
στην έτοιμη πένα
μα η σκέψη άδεια
με άγχος κλέφτη
που η νύχτα πέφτει

Κι ενώ την τέχνη θαρρούσα πως ξέρω
πώς δυσκολεύομαι
πόσο υποφέρω
αφού δεν είναι δική μου η σελίδα
κι άλλη προηγούμενη
στο δικό σου τετράδιο
το γνωρίζεις δεν είδα

Είπα να κλέψω
Να ξεφυλλίσω με βιάση
αυτές τις λίγες τσαλακωμένες
και κάποιες λέξεις να συγκρατήσω
για να τις δέσω
μ' εκείνες τις δύο
που είδα χθες βράδυ
σ' ένα ταττού σου χαραγμένες

Μα τι ατυχία
και πόση ευθύνη
Το μόνο που πρόλαβα
απ' τη ζωή σου
φωτογραφίες
Σκηνές σε ταινία του Ταραντίνο
σ' ένα τετράδιο
που αμέσως κλείνω
με μια σελίδα μόνη λευκή
Την τελευταία
κι είναι αδικία
μα είναι μοιραία
ολόδική σου...

Ενδόριστος 2013

Ελεύθερος είσαι όχι όταν τη βούληση μπορείς δράση να κάμεις μα όταν ο δρόμος που πορεύεσαι ξυπνά στους γύρω σου την ανάγκη για ελευθερία. (Ενδόριστος)

Αδελφή πεταλούδα

Αδελφή πεταλούδα

Από παιδί τα χέρια άτσαλα κουνάς
και τα δυο πόδια δε γνωρίζεις τι να κάνεις
Με την ψυχή ν' αναζητά τη μουσική
σε μια καρέκλα καρφωμένος
θορύβους
και ήχους γύρω λες απολαμβάνεις

Κι ενώ φοβάσαι το χορό
και ντρέπεσαι το βλέμμα πάνω σου όταν πέφτει
ψάχνεις ρυθμό
Μ' άλλοι χτυπούν το ντέφι
κι ας νιώθεις πρώτος
Για σένα μόνη πιρουέτα
ήτανε πάντα των χειρών ο κρότος

Ώσπου να η στιγμή η σάρκα που γερνά
και λες υγείας πρόβλημα πως είναι
ν' ακούς καρδιάς παλμούς
Να αισθάνεσαι τους χτύπους

Μα είναι ρυθμός
Είναι αυτός που αναζητούσες ο χορός
Μια μεταμόρφωση
μια μελωδία είναι της χαράς
Είναι το πέταγμα της νέας πεταλούδας

Ενδόριστος 11/2/2013

Απτή Κωμωδία

Απτή Κωμωδία

Ενώ περίμενα να'ρθείς μες στο σκοτάδι

μυστικά

συνωμοτικά

ο καλπασμός τ' αλόγου σου

τους ξύπνησε

Ξεσήκωσε τη γειτονιά

κι εκεί που αποφάσιζαν τις πράξεις τους

αναλογίζοντας την ποινή

κι ο λογισμός τους ποινή γενότανε

να δοκιμάσουν ζήτησαν

όλοι

χωρίς καν να γνωρίζουν

γλυκό κρασί του αθάνατου

ή κώνειο

στο φλασκί σου αν κουβαλάς

Και γέμισε η πόλη πιτζαμάνθρωπους

με ανακατωμένα τα μαλλιά

που μέσα στο λήθαργο απ' τον ύπνο τους

κουτουλούσε ο ένας τον άλλο

χωρίς να τον κοιτά στα μάτια

Μα χαμογέλαγαν

μ' αυτό το ηλίθιο χαμόγελο

που όλοι φαντάζονται πως είναι ευτυχισμένοι

Ξεπέζεψες

κι ο μαύρος σου μανδύας

θαρρείς πως σκούπιζε το σοκάκι

τόσο μακρύς ήτανε

κι η σιλουέτα σου

ψηλά χανότανε στ' αστέρια

Μα δεν κατάλαβαν

συνέχιζαν μ' αυτό το ηλίθιο χαμόγελο

να σπρώχνονται για να σε συναντήσουν

Όχλος

πλήθος που πάντα σε άλλους αναθέτει

και αμοιβή μα και ποινή να καθορίζουν

στου μαύρου αλόγου σου τα πέταλα σιμά

γονατιστοί

στόμα με στόμα αφού άκουσαν

τη Θεία Κωμωδία

φίλτρο στο Καθαρτήριο

νόμισαν το ελιξίριο

Βγήκα στο παραθύρι φώναξα

Έκραξα

μα οι αλαλαγμοί τους σκέπαζαν την κραυγή

κι αυτοί έμεναν εκεί

υπνωτισμένοι ξύπνιοι

Έκλεισα τα παραθυρόφυλλα

πριν αρχίσει η σιωπή

δεν άντεξα να δω συνέχεια

Ξέρω

ούτε και σήμερα περίσσεψε σταγόνα

μα δε θα τρέξω να σε συναντήσω

Εσύ θα'ρθείς

Ενδόριστος 24/1/2013

Θεέ μου δώσε μου λίγη ανοησία για να μπορέσω να εμπιστευτώ το μέλλον μου στην κρίση της πλειοψηφίας

Το μαύρο τι-σερτ

Το μαύρο τι-σερτ

Μ' ένα τηλέφωνο στο καφενείο της πλατείας
τα χαιρετίσματα σε όλους στέλνει ο Ηλίας
Μας επιθύμησε
είμαστε ο κόσμος λέει ο δικός του
εκεί που βρέθηκε δεν είναι ο εαυτός του
Έχουνε δίκιο είπε εκείνοι που φωνάζουν
μιας κι όλα γύρω μας χωρίς εμάς αλλάζουν

Πήρα τ' ακουστικό να πω μια καλημέρα
Κόσμος σου Ηλία το παιδί σου
δείξ'του το δρόμο
Σιγή...
Ψάχνω μιαν άκρη να τον κάνω αστυνόμο

Τα λόγια μείναν στον αέρα
Σα διακοπή της ΕΡΤ
Τις συμβουλές σου Γιώργο άσ'τες
του πάει το μαύρο το τι-σερτ
και διώχνει μετανάστες

Ενδόριστος 2012

Ένα αστέρι

Ένα αστέρι

Τ' αστέρι μου όταν κρύβουνε

δυο σύννεφα βαριά

ας γίνεται αστρόσκονη

μες στης βροχής τις στάλες

Της Άνοιξης τα πρωινά

στων φύλλων πάνω τη δροσιά

το τρεμοφώτισμά του

κι η ανάκλασή του στα νερά

τα καλοκαίρια τα καυτά

να λαμπυρίζει

Μα κάθε βράδυ έναστρο

στης κάμαράς σου τον Νοτιά

το μόνο ακίνητο 

το πιο λαμπρό

έξω απ' το παραθύρι

θα είναι εκεί να σε κοιτά

να σε προσέχει ν' αγρυπνά

γιατί στη Γη του έδωσες

και σου χρωστά χατήρι

Ενδόριστος 2012

Πεπρωμένο

Πεπρωμένο

Τι είν' αυτό που σε τσακίζει

που ορθοστάτες πριονίζει

κι όλεθρο προοιωνίζει

Εκεί στην έξοδο διαφυγής 

στο μονοπάτι που τράβηξες να τ' αποφύγεις

θα συναντάς πάντα το πεπρωμένο

Βρε βαρεμένο...

Ενδόριστος 2012

Οξύμωρος

Οξύμωρος

Ψυχή κρυμμένη πίσω από κρίμα κι από ζήτω
να αφουγκραστούν αναζητούσε οι γύρω
και να γνωρίζουν της σιωπής τη γλώσσα
Με κάλεσε στον ώμο της να γείρω
να κλάψουμε μαζί τα τόσα
τα όσα μας πληγώνουν για όσα θυσιαζόμαστε

Κι οι δυο χιτώνα δεύτερο με αγάπη μοιραζόμαστε
μα αυτούς που αγαπήσαμε πάψαμε να νοιαζόμαστε
Έτσι μ' αγάπη πάλι
ακόμα έναν ράψαμε χωρίς να χρειαζόμαστε
Και τότε κλαψαμε μαζί στ' αλήθεια
γιατί δε νιώσαμε ποτέ πόσο πολύ φοβόμαστε

Ενδόριστος 7/10/2012