Κάθε βραδιά

Κάθε βραδιά

Την είδε που κοιμότανε βαθιά
Με την ανάσα της αργή
λουσμένη απ' το φεγγάρι
και οι θηλές της οι σκληρές
σημαία σήκωναν τ' αχνό σεντόνι
Και η λαγνεία πόθο άναψε
Φλόγα
που έκαψε τα σωθικά του
κι ο πρώτος της ο στεναγμός
πυρκαγιάς
ο δόλιος
συνδαυλισμός πως ήταν πίστεψε
Μα κιότεψε να την ξυπνήσει

Κι αναρριχήθηκε ο ορειβάτης
ο άκρατος
σε κάθε σπιθαμή από κορφές
χαράδρες και πλαγιές
Και τ' άνθια μύρισε
και στις πηγές τις δροσερές ξαπόστασε
και στα λευκά τα χιόνια κουτρουβάλησε
Και κάθε δρασκελιά πάνω στο χάρτη της
χαρά της έδινε ένιωθε
Μα δεν την ξύπνησε

Κι όταν απόκαμε
εξαντλημένος μα ευτυχής δίπλα της ξάπλωσε
Στο στόμα η γεύση
τ' αρώματά της που τον πλημμύριζαν
Κι ήτανε να τον πάρει κι αυτόν ο ύπνος

-Τι κάνεις εδώ;
-Για δε με ξύπνησες;
Έντρομη φώναξε η Αγάπη
πλάι της σαν τον είδε
ένα με τα σεντόνια της τα ιδρωμένα

Κι έκλαψε πικρά τότε ο Έρωτας
που σαν κατάλαβε
πως γέρασε και χρόνια τώρα
κάθε βραδιά
μονάχος του χτυπιόταν πάνω της
μα ντρέπονταν να την ξυπνήσει

Ενδόριστος 26/8/2012

Εμείς εκεί

Εμείς εκεί

Κι εσύ εκεί

Στης αμμουδιάς τα ίχνη των πελμάτων

που αχνοφαίνονται ξανά

με την αόρατη τη σμίλη 

να διαγράφονται σιγά σιγά

του κάθε παφλασμού σου

Ταινία παιγμένη ανάποδα θαρρείς

και ξεπροβάλλεις

Κι εγώ εκεί

ρεμβάζοντας

με το μισό κορμί στη δροσερή σου βάπτιση

κι άλλο μισό καμένο 

απ' των μαλλιών σου τις ακτίνες τις ξανθές

και βυθισμένα τα δυο δάχτυλα

μέσα στην άμμο την υγρή

σκαλίζοντας

αναζητώντας της ηδονής σου τους χυμούς

με κάθε κύμα σου να νιώθω τους σπασμούς

Εμείς εκεί

...Θάλασσα

Ενδόριστος 17/8/2012

Σαν πάψεις να μ' ακούς

Σαν πάψεις να μ' ακούς

Λευκά σεντόνια των ονείρων ξέσκισαν

και του κελιού τις ατσαλένιες μπάρες

σαν χαραγμένες σε χαρτί γραμμές αγνόησαν.

Κι έσπαγαν μια μια τις αλυσίδες

και τα σημεία στίξης

που σφαλισμένες κράταγαν στους στίχους.

Για χρόνια δουλεμένες 

με κόκκινα λάβαρα

κι επαναστάσεις

κι έρωτες.

Τραγουδισμένες από φωνές εξαίσιες.

Στο κλάμα λουσμένες.

Με κάθε χρώμα που η ψυχή μπορεί να πάρει

ή το μελάνι

καλλωπισμένες.

Κι ενώ περίμενες

στάση να κάνουν

και ν' απαιτήσουν

μανιφέστα ίσως να στήσουν

αφού το γνώριζαν αυτό καλά

φτερά έβγαλαν

και πέταξαν ψηλά...

Κι αγγίξανε τον ουρανό

ίσα μ' εκεί που 'παψαν πια να φαίνονται

χαμένες μέσ' στα σύννεφα.

Σμήνος τα χελιδόνια του Οκτώβρη

που πάει στα μέρη του που νοσταλγεί...

Και μοναχά το βουητό τους άκουγε κανείς

και πλέον δεν τις καταλάβαινε.

Γιατί ήσαν λεύτερες... Οι λέξεις.

Ενδόριστος 4/8/2012

Το στήθος και το ήθος

Το στήθος και το ήθος

Τις ξηλωμένες
απ' το πουλόβερ το παλιό
αυτές τις λίγες κατσαρές κλωστές
τις τυλιγμένες σε κουβάρι
δυο κάλτσες πλέξε...
Αξία έχουν περισσή
στα πόδια τα γυμνά φτωχού
απ' όλα τα μεταξωτά σου υφάδια.

Κι οι πέτρες όλες καταγής
σιμά ή μια στην άλλη
ταιριαγμένες
τοίχο να χτίσουνε μπορούν
που μόνο του άστεγου η ανάγκη θα εκτιμήσει.
Γιατί έχει αξία το υλικό
όχι που μάταια χρόνια τώρα το ζυγιάζεις
μα αν τη χρήση του μπορείς ν'αντιληφθείς
κι όταν στο χέρι σου το πιάνεις το διαβάζεις.

Όπως το στίχο με τις λέξεις τις απλές
και τις απέριττες
πιότερη ανάγκη και δίψα έχουν
κάποιοι που στην ανάγνωση κομπιάζουν
πιο εύκολο ν' ακούσουν της καρδιάς φωνές
αυτοί κι αυτές
που η αλήθεια της ζωής
τους δίδαξε να προσδοκούν
πάντα εισπράττοντας λιγότερα
απ όσα οι γύρω μας τους τάζουν

Κι εσύ μικρή μου
μόνη σου εσύ
αν την αξία του μαστού σου εκτιμήσεις
όργανο ακριβείας μάθε πως είναι
για να δεις...
Την ώρα που ο πόθος τα κορμιά αναριγά
σαν το κρατώ
αν πράγματι αισθάνομαι πηγή πως είσαι
για το άδολο γάλα που ζητώ...

Ενδόριστος 2/8/2012

Ημιτελές

Ημιτελές

Ξεχασμένα στων δρόμων τους τοίχους συνθήματα
οι αιμάτινες όμως παραμένουν σταγόνες
απ' το κόκκινο χρώμα σ' ένα ρείθρο που στάλαξαν
κι ας περάσαν δεκάδες χειμώνες

Την οσμή της φωτιάς στις πλατείες που καίγονταν
μες στις μνήμες μας σκέπασαν τα δακρυγόνα
Της ανήσυχης εκείνης βραδιάς όλο τ' άρωμα
δίπλα σε ίασμο αργότερα, ιδρωμένο αγκάλιασμα
σα να ήμασταν σε πάλης αγώνα

Με φιλιά που είχαν γλύκα και κάπνας επίγευση
ξαναμμένοι από πάθος τα νύχια μας βγάζαμε
στα κορμιά μας τα έφηβα την ορμή μας ξεσπάζαμε
που θαρρούσαν το σύστημα είχαν αλλάξει

Ξεχασμένα κι αυτά τα σταλμένα μηνύματα
που τον πόθο συντήρησαν όταν λείπαν τα ναύλα
Πάντα μ' εύκολα λόγια αγάπης τ' αρχίζαμε
κι όσα λίγα απ' αυτά στο μυαλό μας αφήσαμε
καταλήγανε όλα με ίδια λέξη... την καύλα

Ενδόριστος 2012

Η φίλιος υφήλιος

Η φίλιος υφήλιος

Τα δύσκολα είναι μπρος.

Μα του ηλιού σου τ' άγγιγμα

αυτός ο πυρετός

σαν αίνιγμα 

σαν άνοιγμα

να νιώθω ζωντανός.

Του φίλιου σου μια αχτίδα

για νά 'βγω θαρρετός...

Ενδόριστος 19/6/2012

Κλείσε τα μάτια

Κλείσε τα μάτια

Όταν ένα δάκρυ σου σταθεί και δεν κυλίσει

όταν μια κραυγή που είναι να βγει πίσω γυρίσει

το κορμί σου σα μαγνήτης στο κρεβάτι όταν κολλήσει

κλείσε τα μάτια...

Κλείσε τα μάτια και περπάτα βήμα βήμα

στο αμμουδερό ακρογιάλι που τις έβρεχε το κύμα

τις σκιές, δίπλα που βάδιζαν μαζί.

Άκουσε τους ψίθυρούς τους

της καρδιάς, να νιώσεις ίσως καταφέρεις τους παλμούς τους.

Κλείσε τα μάτια...

Σφράγισέ τα και ευχήσου άλλο δάκρυ μη δακρύσει

όταν θυμηθείς πόσο πολύ σ' είχε αγαπήσει.

Ξέρεις πως ο χρόνος δε συγχωράει, δε θα γυρίσει.

Κλείσε τα μάτια...

Την κραυγή μην επιτρέψεις άλλη αγάπη να ζητήσει.

Το κορμί δε θα μπορέσει άλλη καμιά να τ' αναστήσει.

Το όνειρο, σκιές που μείναν μην αφήσεις να τις σβήσει.

Κλείσε τα μάτια...

Κλείσε τα παράθυρά σου η άνοιξη να μη μυρίσει

μόνος στη γωνιά του κρεβατιού σου έχεις καθίσει

σκέψου τι σου μένει, ποια είναι η λύση που έχεις αφήσει.

Δε θα γυρίσει... Κλείσε τα μάτια.

Ενδόριστος 2012

Το τσογλάνι

Το τσογλάνι

Σαν την πιο πρόστυχη βρισιά που ακούμε στο λιμάνι

βεντέτας τραγικής, μαγκίτη από τη Μάνη

τα λόγια της αγάπης σου.

Τραυματισμένο ζωντανό στο δρόμο από τσογλάνι

μ' ένα σουγιά που έχει ακονίσει το αλάνι

τ' απόνερα απ' τη ρότα σου.

Βάλσαμο οι μέρες που περνώ στην ησυχία μου

και λαϊκά βαριά ακούω στα ηχεία μου.

Αβάσταχτο να σε ζητώ βράδια στις μπυραρίες

στ' άδεια ποτήρια που ζητούν τσογλαναρίες.

Πόρνες οι νύχτες σου, κόκκινες γόβες σε καλντερίμια

που κυνηγούνε μέσ' στο χιονιά λαβωμένα αγρίμια.

Δικός σου είμαι, έλα και πάρε με.

Κορμί αλάβαστρου, μια πύλη εισόδου σ' ένα παλάτι

νύχια που γδέρνουν γεμίζοντας αίμα όλη την πλάτη.

Σου παραδίνομαι, ότι θες κάνε με.

Ενδόριστος 2012

Ο αναπτήρας

Ο Αναπτήρας

Με συνεπήρε η μουσική
κι είπα ν' ανάψω τον αναπτήρα
κι είδα ακόμα ένα στην απέναντι κερκίδα
και άλλον ένα μετά στο πέταλο
κι άλλους δυο τρεις ν' ανάβουν στη γωνία
και το στάδιο γέμισε φλόγες
και φώτισε...

Η συναυλία τέλειωσε
κι εγώ δάκρυσα
καθώς θυμήθηκα
πως πάντα έχω μαζί έναν αναπτήρα
να κατεβάζω τον καρκίνο στα πνευμόνια μου... 

Ενδόριστος 2012

Νόμος Ουρανός

Στο περιστέρι νόμος ο ουρανός.

Τα άσπρα σμήνη όταν πετούν 

διακρίνουν το γεράκι.

Ψηλά τα μαύρα δυστυχώς

μπερδεύονται λιγάκι.

Ενδόριστος 2012

Μυριάδες οι τρόποι ν' απαλλαγούμε απ' τους αφέντες... Από τους δούλους πώς να γλυτώσουμε... (Ενδόριστος)

Θύματα ιλασμού

Θύματα ιλασμού

Είπες τα μάτια που κλαίνε μην τα πιστεύω
μάτια έτσι αγάπησα μες στο θυμό
κι αν είναι δύναμη την ψυχή να ορίζεις
φύλαξε λίγη για το χωρισμό.

Έλα να ψάξουμε τι άφησε η στάχτη
τώρα που ο έρωτας άπλωσε φράχτη
τα όμορφα μένουν ξεχασμένα στην άκρη
η πληγή σαν κάνει τη χαρά μας δάκρυ.

Την αγάπη ότι χώρισε δεν την τελειώνει
στα χείλη αισθάνομαι πως μια γλύκα μένει
αυτό που δεν έχουμε πια καλά και σώνει
μπορεί να μας θλίβει μα δε μας πεθαίνει.

Ενδόριστος 2012

Θα το δω

Θα το δω

Χιλιάδες αυτοί

που όλο γογγύζουν 

πως μια σταγόνα

μόνη ορφανή

μέσα στον άνυδρο

πάτο μιας κοίτης

στεγνή η άργιλος 

θα καταπιεί.

Είναι όμως κάποιοι 

που καλά γνωρίζουν

υπάρχουν οι επόμενες

στο βήμα τους πίσω

αδιάβροχο στρώμα

πηλού θα βρουν

κι όλες μαζί

ποτάμι θα γίνουν

στο διάβα ότι υπάρχει 

να καταπιούν.

Αχ να το δω 

πριν πέσω για ύπνο

αυτό το ρυάκι 

που ακολουθεί.

Νερό στις ρίζες

που ξεραθήκαν

κι έξω απ' το χώμα

έχουνε βγει.

Ναι θα το δω

έστω στον ύπνο

που θα 'χει γίνει 

πια ποταμός

στις όχθες του δίπλα

ότι ποτίζει ν' ανθίζει

κι αν δεν ξυπνήσω

ας βγει ο καρπός.

Ενδόριστος 2012

Ο πρώτος θάνατος

Ο πρώτος θάνατος

Σήκω και φύγε, σκύλε!
Τα ψέματα τέλειωσαν. Φύγε!

Φτάνει το ναι που μέχρι τώρα καρπώθηκες.
Το όχι που θέλησες να πιστέψω πως χάθηκε
τη βρωμιά σου και τη μιζέρια σιχάθηκε.
Θ' αντιδράσεις. Το ξέρω.

Τελευταίο σου δώρο, ο πρώτος ο θάνατος
μαντατοφόρος, με κραυγή.
Κλάμα στην πόλη
ας ξυπνήσει μια μόνη βολή
δυνατότερα απ' το βόλι ο αχός να γιγαντώνει.

Τώρα που η καρδιά
σαν απ' αγάπη λαβωμένη
για ένωση καλεί με κάθε τίμημα
αντίτιμο τούτο το κορμί
των αποκομμένων αδελφών
που οι πατέρες έπεσαν
φωνή συνένωσης που προσκαλεί.

Γίνεται φως η ζωή σα χάνεται.
Γυαλιού διαύγεια
του σάβανου το τυλιγμένο πέπλο
κι ο θρήνος που εγείρεται
δείχνει μονάχος πως δεν είσαι.

Η μαρτυρία αυτή
η μοναχική
η τελευταία αναπνοή
μια προσφορά
μια προσευχή
μια επίκληση
για ν' αντηχεί πιο μεγαλόπρεπα η ζωή
μετά απ' αυτόν τον θάνατο.

Πόλη μου, μάνα εκμαυλισμένη
η θλίψη σάρωσε κι αγωνιάς...

Μη φοβάσαι...

Ενδόριστος 2012

Η ψεύτρα καρδερίνα

Η ψεύτρα καρδερίνα

Ενός παπαγάλου του 'λαχε
μες στο κλουβί να γεννηθεί.
Πες πως δεν μπόρεσε
πες πως δε θέλησε, ποτέ δεν άνοιξε να βγει.

Κάποτε φέρανε στο διπλανό μια καρδερίνα
που πιάστηκε σε ξόβεργα.
Λαλούσε όμορφα, φτερούγιζε όμορφα
κι αυτός την κοίταζε περίεργα.

-Από που είσαι εσύ;
-Από παντού... Με 'πιασαν στο λιβάδι.
-Λιβάδι; Και πού είναι αυτό;
-Εκεί, έξω... Αν θες θα βγούμε ένα βράδυ...

-Κι είναι μεγάλο το λιβάδι;
-Ναι είναι... Πολύ.
-Πόσο πολύ, τόσο; Ανοίγοντας τα δυο φτερά.
-Όχι... Είναι μεγάλο πιο πολύ.
-Πες μου πόσο, τόοοσο;
Και στου κλουβιού τις άκρες τις βέργες έδειξε.
-Όχι, είναι πιο μεγάλο...
Η καρδερίνα απάντησε... Kαι δάκρυσε.

-Πες μου πως είναι πιο μεγάλο κι απ' το δωμάτιο.
Ειρωνικά μόρφασε και γύρω κοίταξε.
Απέραντος ο τοίχος...
-Ναι, ακόμα πιο μεγάλο...
Είπε ξανά πιο αυστηρή στον παπαγάλο.
-Λοιπόν, είσαι μια ψεύτρα!
Φώναξε με θυμωμένο ύφος.

Δεν ξαναμίλησαν...

Ούτε την είδε στο κλουβί την άλλη μέρα.
Ποτέ δεν έμαθε το τι απέγινε.
Αν άνοιξε και βγήκε στον αέρα
ή αν παγωμένη, ασάλευτη
στο δάπεδο της φυλακής της έμεινε.

Ενδόριστος 2012